Geboorteverhalen

Lieve Stig,

Vrijdag 25 augustus is een dag die ik nooit meer ga vergeten. Het was een dag die al lang in mijn agenda stond aangeduid, want het was de uitgerekende datum van je mama. Als je weet dat amper 4% van alle mama’s op hun uitgerekende datum bevallen, was de kans wel heel klein dat je ook effectief dan zou geboren worden. En toch... die nacht om 4u15 kreeg ik een telefoontje van je mama. Ze vertelde me dat ze samen met je papa naar het ziekenhuis vertrokken omdat ze om de 5min weeën had. Half slapend stelde ik haar gerust dat ik er aan kwam. Ik dronk vlug een theetje om wakker te worden en vertrok naar AZ St-Blasius Dendermonde.

Exact een uur na het telefoontje kwam ik aan. Je mama was blij me te zien. Ze had al om de 2 minuten weeën en 3-4cm ontsluiting. Ze deed het super goed en ademde zich door de weeën. Wat later werd er een infuus gestoken om haar suikerpeil te controleren. Ze was ontgoocheld omdat ze nu niet vrij meer kon stappen. Je papa was heel kalm en steunde haar door haar hand vast te houden. Ik leerde hem hoe hij tegendruk kon geven op de onderrug van je mama. Zij was heel blij want het deed haar veel deugd! Ik weet niet of je papa het zo leuk vond, want bij elke wee ‘mocht’ papa helpen. Sorry papa...! :-)

Rond 7u30 wisselde mama van positie en ging op haar zij in bed liggen. Papa hielp nog steeds goed mee. Een uurtje later kwam de vroedvrouw nog eens controleren: 5cm... Ik zag de ontgoocheling in de ogen van je mama. Je moet weten dat je zusje pas na een hele lange en zware bevalling werd geboren. Ze wou dit niet nog eens meemaken en had gehoopt dat het deze keer vlotter zou gaan.

Nadien gebeurde er niet zo heel veel, dus maakte ik van deze tijd gebruik om vlug even te ontbijten in de cafetaria. Een kwartiertje later kwam ik terug op de kamer en waren je ouders verdwenen. Ze zaten in de douche. Of beter: je mama stond in de douche en je papa zat naast haar want hij moest af en toe tegendruk geven. Van zodra mama hem riep legde hij zijn gsm weg en hielp hij haar om de wee op te vangen. Alles moest wijken zodat hij haar kon bijstaan. Heel mooi om te zien. In die korte tijd dat ik ging ontbijten was de gynaecoloog langs geweest. Hij had voorgesteld om het water waar jij in zat te breken om het wat vooruit te laten gaan, maar mama wou nog afwachten.

Rond een uur of 10 waren de weeën veel sterker en vroeg mama om een epidurale. De anesthesist was super snel ter plaatse. Je mama herleefde zienderogen! Ze was veel meer ontspannen. Ze merkte wel dat de epidurale maar aan één kant werkte, dus kwam de anesthesist later nog eens terug om de katheter wat te verplaatsen.

Op de middag controleerde de vroedvrouw nog eens: 6cm. Het ging vooruit, maar niet zo snel. Je mama had ook nog pijn, dus kwam de anesthesist nog eens terug om de epidurale opnieuw te plaatsen. Deze keer voelde je mama geen pijn meer en kon ze wat slapen. Ook papa nam van het moment gebruik om wat te rusten. Een uur later was er een centimetertje bij gekomen. Niet echt veel, dus tijd om de stimulatie wat te verhogen.

Vroedvrouw Anke -die je ouders de hele tijd met veel liefde begeleid had- nam afscheid en stelde haar collega Ouassila voor. Ook al zo’n lieve en vriendelijke vrouw. Ik zei nog tegen je mama dat de vroedvrouwen hier hoge punten scoorden op mijn ziekenhuis-lijstje :-)

Toen de gynaecoloog kwam controleren rond 17u, veranderde de sfeer. Hij keek bedrukt en gaf aan dat de situatie niet gunstig meer was. Er was nog steeds geen verdere ontsluiting. Jij deed het gelukkig wel nog goed in de buik. Met de zware bevalling van je zusje in het achterhoofd, stelde de gynaecoloog een keizersnede voor. Niks dringend, maar wel nodig. Je zou een grote en zware baby zijn, en de gynaecoloog wou geen risico nemen. Je ouders stemden toe want ze wisten dat het de juiste beslissing was. Er vloeiden tranen van ontgoocheling, maar ook van vermoeidheid en van opluchting. Ik sprak je mama wat moed in en maakte me samen met papa ook klaar om naar het operatiekwartier te gaan. De adrenaline schoot door mijn lijf toen ik het steriele pak in mijn handen kreeg. Mijn eerste keizersnede zou er aan komen! Ga ik daar wel tegen kunnen?




Het wachten leek een eeuwigheid te duren. Ik babbelde met je papa die toch ook wel zenuwachtig was. We hadden het over zijn job en tv-series waardoor de zenuwen snel verdwenen.


Om 18u45 mochten ook wij de operatiekamer binnen en kon de keizersnede beginnen. Wat was het daar fris! De steriele pakken die we zopas nog vervloekten omwille van hun warmte waren nu heel welkom. Ik keek toe, soms ook even weg, maar zei tegen mezelf dat ik niet de fotograaf zou zijn die flauw viel bij haar eerste keizersnede!




En toen, om 19u08 precies haalde de gynaecoloog je tevoorschijn! Je weende kort en zacht en meteen daarna deed je pipi in de handen van de assistent-gynaecoloog. Je werd meegenomen naar een kamer naast de operatiezaal waar men je van kop tot teen nakeek. Je deed het eerst niet zo goed, kleine man. Het was maar stil in dat kamertje. Je papa en ik keken toe terwijl jij aan het bekomen was. Gelukkig duurde het niet lang en was alles vlug in orde. Je werd naar je mama gebracht zodat ze je kon bewonderen. Ze was zo blij je te zien !! Alle ontgoochelingen van de uren vooraf verdwenen in het niets.



Terwijl je mama verder verzorgd werd, ging ik samen met je papa terug naar het verloskwartier waar je zou worden gemeten en gewogen. Kleine vriend, je hebt iedereen verbaasd met je 56cm en 5,060 Kg! Je paste zelfs niet op de weegschaal :o Toen hoorde ik ook voor het eerst de naam die je ouders je gaven: STIG ! Een korte maar zeer krachtige naam, voor een sterke jonge kerel.

Terwijl papa met je aan het skinnen (*) was, ging ik nog even naar een andere kamer om de placenta te fotograferen. Bij het prepareren ontdekte ik iets bijzonder: niet alleen was hij hartvormig, er zaten bovendien niet één, maar twee vruchtzakken aan. De jouwe en die van.... ? We zullen het wellicht nooit weten, maar het maakt je verhaal wel extra speciaal.


Lieve kleine grote man,

Je hebt een bijzonder plaatsje in mijn hart veroverd. Niet alleen heb ik tijdens je tijd in de buik samen met je ouders mee uitgekeken naar de grote dag, je bent bovendien mijn allereerste keizersnede-baby geworden. Je bent de grootste baby die ik tot nu toe mocht ontmoeten. Je zal, denk ik, nog lang op nummer 1 van mijn baby-leaderboard staan!

Ontdek jij nu maar de wereld op je eigen tempo, net zoals je naam aangeeft. Laat je leidendoor je liefdevolle ouders en je grote zus Loes die met veel trots je hand zal vasthouden.

Liefs,

Caroline


Ook een welgemeende dankjewel aan het team van het verloskwartier van AZ St-Blasius Dendermonde. Bedankt om me met vriendelijkheid te ontvangen en in het bijzonder aan de gynaecoloog die me de kans bood om aanwezig te zijn tijdens de keizersnede. Dankzij jullie hebben de ouders onvervangbare herinneringen aan de geboorte van hun kind.


(*) skinnen is het moment van huid-op-huid contact meteen na de geboorte. In de meeste gevallen gebeurt dit bij de mama, maar indien mama niet kan is de partner de beste keuze. Het bevordert de verbinding tussen ouder en kind.