Nieuws

Door Caroline Devulder op 01-01-2018

Lieve Allie,

Om eerlijk te zijn weet ik niet goed waar je precies geboorteverhaal begint. Je zat nog maar amper 13 weekjes in je mama’s buik toen ik een berichtje van haar kreeg. Ze wou me ontmoeten om eens te kijken wat ik als doula voor haar kon betekenen. We spraken samen een datum af en al van bij het eerste gesprek voelde ik een klik metje ouders. Ze waren heel open en spontaan. Je papa met het hart op de tong en groot gevoel voor humor. Ik herinner me nog goed dat je mama zijn mening vroeg aan het einde van het gesprek en hij met grote gebaren antwoordde “Jah, wa peins je? We moe’n dat èn é” (Vrij vertaald uit het West-Vlaams: Ja, wat denk je? We moeten dat hebben hé!”).

Gelukkig ben ik voor een stukje drager van het West-Vlaamse gen en had ik snel door dat hij heel enthousiast was over wat een doula voor hun kon betekenen. 

Door Caroline Devulder op 31-12-2017

Dit was 2017

Een overzicht van de bevallingen die ik afgelopen jaar begeleidde. Soms als doula, soms als fotograaf of beiden. Unieke ervaringen die me altijd zullen bijblijven.

Door Caroline Devulder op 23-12-2017

Zaterdag 23 december begint jouw geboorteverhaal. Eigenlijk werd je een weekje vroeger verwacht, maar zo gaat dat nu eenmaal. Een uitgerekende datum is eigenlijk maar een verwachte periode waarin jij jouw moment gekozen hebt. Hoewel je ouders het niet erg zouden gevonden hebben om nog even tot na Kerst op je te wachten, was ik vooral opgelucht dat je kwam op een dag zonder sneeuw of verkeersellende.

Door Caroline Devulder op 18-12-2017

Onlangs kreeg ik één van de vreemdste verzoeken ooit. Een aanstaande bruid contacteerde me ivm haar huwelijksreportage. Ze zocht een fotograaf om de mooiste dag van haar leven vast te leggen. Er waren echter een paar opmerkingen... 

Toen ik vroeg wanneer ze precies zou trouwen, wist ze me te vertellen dat ze het nog niet zeker wist. Ergens tussen 2 en 23 september. “Ze zou me wel bellen als het zo ver was.” zei ze. Hoogstwaarschijnlijk rond een uur of 2 ‘s nachts. Okee dan...

Ik vroeg haar hoe lang ze me nodig had om foto’s te nemen. “Waarschijnlijk rond de 24u.” antwoordde ze. “Het kan ook zijn dat het maar 2u duurt”. 

Oh ja, en ze wou ook niet dat ik flitste, want dat zou de hele sfeer in het gedrang brengen. Ik vroeg om bevestiging van de locatie. Ze zou toch wel een plaats genomen hebben waar veel lichtinval is? Niet dus. Ze zouden trouwen in grot met enkel een paar gedimde lampen en flikkerende lichtjes. 

Ik had veel zin om de vrouw €10.000 te vragen voor haar huwelijksreportage.

Door Caroline Devulder op 04-09-2017

4 September 2017. Het is midden in de nacht wanneer mijn telefoon rinkelt. Om kwart voor één belt je papa me op en vertelt me lichtjes zenuwachtig dat hij met je mama op weg was naar St-Blasius in Dendermonde. Je mama had weeën om de 4 à 5 minuten. Exact een uur later kwam ik op de parking van het ziekenhuis. Mijn telefoon rinkelde opnieuw. Papa vertelde me dat je mama al 6cm opening had. Mijn hart ging iets sneller slaan en dus stapte ik stevig door tot aan de ingang van de spoedafdeling. Daar waren ze op de hoogte van mijn komst en begeleiden me naar boven. Je ouders waren al in de verloskamer waar je later zou geboren worden. Mama wist haar weeën heel goed op te vangen, en je papa steunde haar hier fantastisch bij. Hij liet mama leunen op zijn sterke armen en sprak haar moed in.