Nieuws

Door Caroline Devulder op 04-02-2018

Lieve Ada 

Je ouders en ik leerden elkaar amper een kleine 2 maanden geleden kennen. Het was je meter Louise, een collega en ondertussen goede vriendin van me, die me in contact bracht met hen. Ik herinner me nog goed dat ik met een ontzettend warm gevoel terug naar huis reed na ons eerste kennismakingsgesprek. Kort daarop kreeg ik een mailtje van je mama die me wist te vertellen dat ze me graag als doula hadden bij jouw geboorte. Ik was natuurlijk in de wolken.

Door Caroline Devulder op 01-01-2018

Lieve Allie,

Om eerlijk te zijn weet ik niet goed waar je precies geboorteverhaal begint. Je zat nog maar amper 13 weekjes in je mama’s buik toen ik een berichtje van haar kreeg. Ze wou me ontmoeten om eens te kijken wat ik als doula voor haar kon betekenen. We spraken samen een datum af en al van bij het eerste gesprek voelde ik een klik metje ouders. Ze waren heel open en spontaan. Je papa met het hart op de tong en groot gevoel voor humor. Ik herinner me nog goed dat je mama zijn mening vroeg aan het einde van het gesprek en hij met grote gebaren antwoordde “Jah, wa peins je? We moe’n dat èn é” (Vrij vertaald uit het West-Vlaams: Ja, wat denk je? We moeten dat hebben hé!”).

Gelukkig ben ik voor een stukje drager van het West-Vlaamse gen en had ik snel door dat hij heel enthousiast was over wat een doula voor hun kon betekenen. 

Door Caroline Devulder op 31-12-2017

Dit was 2017

Een overzicht van de bevallingen die ik afgelopen jaar begeleidde. Soms als doula, soms als fotograaf of beiden. Unieke ervaringen die me altijd zullen bijblijven.

Door Caroline Devulder op 23-12-2017

Zaterdag 23 december begint jouw geboorteverhaal. Eigenlijk werd je een weekje vroeger verwacht, maar zo gaat dat nu eenmaal. Een uitgerekende datum is eigenlijk maar een verwachte periode waarin jij jouw moment gekozen hebt. Hoewel je ouders het niet erg zouden gevonden hebben om nog even tot na Kerst op je te wachten, was ik vooral opgelucht dat je kwam op een dag zonder sneeuw of verkeersellende.

Door Caroline Devulder op 18-12-2017

Onlangs kreeg ik één van de vreemdste verzoeken ooit. Een aanstaande bruid contacteerde me ivm haar huwelijksreportage. Ze zocht een fotograaf om de mooiste dag van haar leven vast te leggen. Er waren echter een paar opmerkingen... 

Toen ik vroeg wanneer ze precies zou trouwen, wist ze me te vertellen dat ze het nog niet zeker wist. Ergens tussen 2 en 23 september. “Ze zou me wel bellen als het zo ver was.” zei ze. Hoogstwaarschijnlijk rond een uur of 2 ‘s nachts. Okee dan...

Ik vroeg haar hoe lang ze me nodig had om foto’s te nemen. “Waarschijnlijk rond de 24u.” antwoordde ze. “Het kan ook zijn dat het maar 2u duurt”. 

Oh ja, en ze wou ook niet dat ik flitste, want dat zou de hele sfeer in het gedrang brengen. Ik vroeg om bevestiging van de locatie. Ze zou toch wel een plaats genomen hebben waar veel lichtinval is? Niet dus. Ze zouden trouwen in grot met enkel een paar gedimde lampen en flikkerende lichtjes. 

Ik had veel zin om de vrouw €10.000 te vragen voor haar huwelijksreportage.